Burdaki videolardan nasıl özenle yaptığını izleyebilirsiniz.

Aşağıda labirent değil tuzdan sakura (kiraz çiçeği) çiçek yaprakları görüyoruz.

Gel gör ki iki yıl nişanlılık ve beş yıl evlilikten sonra bu sâkinlik beni yormaya başlamıştı. Eşimin -bir zamanlar çok sevdiğim- bu özelliği artık beni huzursuz ediyordu.

İş ilişkiye gelince oldukça içli, hattâ aşırı hassas bir kadınım. Romantik anlara, küçük bir çocuğun şekere düşkünlüğü gibi can atıyorum. Oysa kocamın sakinliği, başka bir deyişle vurdum duymazlığı, evliliğimize romantizm katmaması beni aşktan almış, uzaklaştırmıştı.

Sonunda kararımı ona da açıkladım: boşanmak istiyordum.
Şaşkınlıktan gözleri açılarak ‘niye?’ diye sordu.
‘Gerçekten belli bir sebebi yok’ dedim, ‘sadece yoruldum.’
Bütün gece ağzını bıçak açmadı. Düşünüyordu. Bu hâli ise hayal kırıklığımı daha da artırmaktan başka bir işe yaramıyordu: işte, sıkıntısını dışarı vurmaktan bile aciz bir adamla evliydim. Ondan ne bekleyebilirdim ki!

Sonunda sordu: ‘seni caydırmak için ne yapabilirim? ‘
Demek ki söyledikleri doğruydu: insanların mizacı asla değiştirilemiyordu. Son inanç kırıntılarım da kaybolmuştu.
‘İşte mesele tam da bu’ dedim. ‘Sorunun cevabını kendin bulup kalbimi ikna edebilirsen kararımdan vazgeçebilirim. ‘
‘Diyelim dağın tepesinde bir uçurum kenarında bir çiçek var. O çiçeği benim için koparmak, düşüp vücudunun bütün kemiklerinin kırılmasına, hattâ ölümüne mâl’olacak. Bunu benim için yapar mısın?’
Yüzümü dikkatle inceledi ve ‘Sana bunun cevabını yarın vereceğim’ dedi.
Bu cevapla son ümidim de yok olmuştu.

Ertesi sabah uyandığımda evde yoktu. Boş bir süt şişesini mutfak masasının üzerine koymuş, altına da bir not bırakmıştı.
‘Sevgilim‘ diye başlıyordu,
‘O çiçeği senin için koparmazdım‘ Kalbim yine kırılmıştı. Okumaya devam ettim.

‘Çünkü her zaman yaptığın gibi bilgisayarın altını üstüne getirip çökerttikten sonra monitörün önünde ağladığında, onu tekrar düzeltebilmem için ellerime ihtiyacım var.’

‘Anahtarları her zaman evde unuttuğunu bildiğimden, senden önce eve varabilmem üzere koşmam gerektiğinden bacaklarıma ihtiyacım var.’

‘Arabayı kullanmayı çok sevdiğin halde şehirde hep yolu kaybettiğinden, yolu gösterebilmem için gözlerime ihtiyacım var.’

‘Yakın arkadaşının her ayki ziyaretinde sebep olduğu, karnındaki krampları rahatlatabilmem için avuçlarıma ihtiyacım var.’

‘Evde oturmayı sevdiğinden, içe kapanıklığını dağıtmak, can sıkıntını hafifletmek üzere sana şakalar yapabilmem, hikâyeler anlatabilmem için ağzıma ihtiyacım var.’

‘Sabahtan akşama kadar bilgisayara bakmaktan gözlerinin bozulması kaçınılmaz olduğundan, yaşlandığımızda tırnaklarını kesebilmem, saçlarında -görülmesini istemediğin- beyaz telleri ayıklayabilmem, merdivenlerden aşağı inerken elini tutabilmem, çiçeklerin renginin – gençliğinde senin yüzünün rengi gibi olduğunu söyleyebilmem için gözlerime ihtiyacım var.’

‘Ama seni benden daha fazla seven biri varsa, evet o uçuruma gidip, o çiçeği senin için koparırım bir tanem.’

Baktım, mektuptaki yazının mürekkepleri yer yer dağılıyordu.
Göz yaşlarım mektuba düşüyordu.
‘Mektubu okuduysan ve kalbin ikna olduysa lüften kapıyı aç canım. Çok sevdiğin susamlı ekmek ve taze sütle kapıda bekliyorum.’
Koşarak kapıyı açtım. Endişeli bir yüzle ve ellerinde sıkıca tuttuğu susamlı ekmek ve sütle kapının önündeydi.
Artık çok iyi biliyordum: Beni ondan daha çok kimse sevemezdi. O çiçeği uçurumun kenarında bırakmaya karar verdim.

Bu gerçek aşktı.

İlk yıllardaki heyecanlar içinde görmeye alıştığımız aşkın, seneler sonra o heyecanlar kaybolup gittiğinde, huzur ve durgunluk içinde de hep var olmaya devam ettiğini göremeyebiliyoruz.

Oysa aşk hep vardır. Belki artık heyecansız, belki artık romantik değil… Belki sıkıcı, tekdüze, hatta belki yüzsüz… Ama hep oralarda bir yerdedir.

Çiçekler ve romantik dakikalar ilişkinin başlaması için elbette gereklidir. Bir zaman sonra bunlar gitse de gerçek aşkın sütunu ebedi kalır.

Hayat tam da böyle bir şeydir.

[Audio clip: view full post to listen]

İlk bakışta bir tablo gibi hissettirse de aslında Canon EOS 50D makina ile çekilmiş bir fotoğraf. Özellikle sol elini görmesem bir fotoğraf olduğunu hayatta düşünmezdim.

Hawaii üniversitesi profesörlerinden Peter Kun Frary bir kozmetik dükkanının önünden geçerken tüm vücudu boyanmış bir model görüyor ve yanında hazır Canon’u varken o anı ölümsüzleştiriyo. Proefesörümüzün hakkını vermek lazım, kadraj ve ışık gayet güzel makinenin hakkını vermiş ama keşke gölge bırakmasaydı çekerken.

Kaynak: Peter Kun Frary

İşadamının, Frumtje adında çok güzel bir kızı vardı. Moses, bu güzel kıza umutsuz bir aşkla tutuldu. Fakat güzel kız onun çirkin görüntüsünden ürkmüştü. O nedenle, değil onun sevgisine karşılık vermek, yüzüne bile bakmak istemiyordu.

Ayrılma zamanı geldiğinde Moses, güzel kızın üst kattaki odasına çıktı ve tüm cesaretini toplayarak onunla son kez konuşma girişiminde bulundu. Kızın güzelliği öylesine olağanüstüydü ki bir an için onun cennetten geldiğini bile düşündü.

Fakat kızın başını kaldırıp da yüzüne bakmamaktaki direnci Moses’ i çok üzdü. Güçlükle başarabildiği konuşması sırasında çirkin aşık bu güzel kıza bir soru sordu: “Evliliklerin kutsal bir özelliği olduğuna inanır mısınız?” dedi.

“Elbette” diyerek yanıtladı güzel kız ve gözlerini yine kaldırmayıp Moses’in yüzüne yine bakmadan, kendi de ona bir soru sordu: “Peki ya siz ? “dedi. ” Siz inanır mısınız buna ? ”

Moses bir an bile duraksamadı: ” Evet,ben de inanırım. ” dedi ve ekledi : ” Biliyor musunuz ? Her erkek çocuğu doğduğunda tanrı, onun evleneceği kızı belirlermiş . Benim doğumumda da benim evleneceğim kız belirlenmiş ve bana ‘ Senin karin kambur olacak ! ‘ demiş. O zaman ben bir istekte bulunmuşum tanrıdan.

“Tanrım, kambur bir kadın trajedi olur. Lütfen onun kamburluğunu bana ver ve onu güzel bir kadın yap ‘ demişim. ” Moses’ in bu sözlerinden sonra Frumtje gözlerini yerden kaldırdı, onun gözlerinin içine baktı ve elini uzatIp, Moses’ in elini tuttu.Ve daha sonra da onun, sevgili eşi oldu.

Bu bir “peri masalı” değil, ünlü Alman besteci Mendelssohn’un büyükbabası ile büyükannesinin evlenmelerinin öyküsüdür.

Miyamoto Musashi/Takezo Kensei Japonya’nın en önemli savaşlarından biri olan Sekigaharada bulundu, 61 yıllık ömründe bire bir şeklinde yapılan 60 düellodan canlı olarak çıktı, birçok kılıç tekniği geliştirdi ömrünü kitaplar yazarak bitirdi. Gelmiş geçmiş en iyi kılıç üstadı olarak kabul ediliyor.

Miyamoto Musashi Heroesda birçok kez görünüyor, müzede katanayı çalmaya çalıştıkları yerde, Hiro Takezo Kensei hakkında konuşurken ve hatta 2. sezonun başında Hiro’nun geçmişe gitttiği zaman. Diğer ilginç nokta da ilk sezonda görünen gelecekteki Hiro’nun saç stili Miyamoto Musashi’ni saç stiliyle aynı.

Dizide gördüğümüz katana Kensei üstadın aksine uydurma bir katana. Gerçekte Miyamoto Musashi favori bir katanası olmadı aslında. Dizideki katana üzerinde bir sembol var. Ando bölümlerden birinde bu sembolü açıklıyor, bu sembol iki Japon karakterini birleştirerek oluşturuluyor: sai ? (büyük yetenek, dahi) ve yo ? (bu kanjinin anlamlarında biri hızır gibi yetişen anlamında). Bu iki karakteri birleştirdiğimizde katanada bulunan sembolü elde ederiz :

Fransız oyuncu Isabelle Huppert başkanlığında olan jürideki diğer isimler şunlar ; İngiliz yazar Hanif Kureishi, oyuncu Shu Qi, Amerikalı yönetmenler James Gray ve Koreli yönetmen Lee Chang-dong .